Persoonlijke Verhalen

Naar het kerkhof, waar mijn grootvader ligt begraven.

naar het kerkhof

Eergisteren schreef ik een blogje over het kerkhof en mijn grootvader. Na die blogpost ging ik even nadenken over alles. Zo besloot ik uiteindelijk om toch mee te gaan naar het kerkhof. Het eerste kerkhof viel gelukkig nogal mee. Het was er super groot maar toen moest ik gewoon iemand anders zijn familie bezoeken. Toen zag ik het nog zitten om naar het kerkhof te gaan waar mijn grootvader ligt begraven…

Tja en dan ga je toch naar het kerkhof.

Toen ik in de auto stapte ging alles nog heel goed. Maar onderweg viel het eigenlijk toen ook nog goed mee. We parkeerden de auto aan de zijkant omdat er geen plaats was op de parking. Wat was het er druk. Blijkbaar gaat bijna iedereen op deze dag naar het kerkhof. Toen we een stukje wandelde langs de graven, ging ik naar onze pa (grootvader) zijn graf.

Hij had eindelijk een grafsteen gekregen.

Ja daar was ik blij om dat de familie toch eentje hadden gekozen. Dat bruine kruis vond ik eigenlijk niet zo leuk. Als je pas overleden brengt krijg je een bruin kruis met naamplaatje en een foto er bij… Op zijn graf stonden beeldje van duiven, hij was vroeger een duivenmelker. Maar ook stond er chrysanten, bloemstukjes en een lichtje. Maar toen ik naar zijn foto keek, kreeg ik het moeilijk. Ik voelde de tranen al opkomen en veegde ze vastberaden weg. Zo zei ik op dat moment tegen mijzelf “dat ik niet mocht wenen wan dat zou mijn grootvader niet willen”. Tja en toen brak ik helemaal en begon ik te huilen. Ik schaamde mij niet voor mijn tranen omdat ik er toch niks aan kon doen. Ergens wil ik nog steeds niet aanvaarden dat hij gestorven is… Op de terugweg babbelde ik wel even over mijn grootvader. Toen moest ik wel eventjes glimlachen.

Mijn grootvader was een lieve man die iedereen wou helpen. Hij was ook heel ondeugend zo durfde hij lege papiertjes of afval steken in een brievenbus van zijn buren. Dat was zijn manier van plezier maken. Oh en zijn buren waren het al gewoon en konden er mee lachen. Hij klaagde ook nooit over iets. Daardoor mis ik hem nog meer.

Na een paar minuten wou ik al door gaan.

Ik kon niet blijven op het kerkhof en wou echt naar huis. Ik ben er misschien maar een 10 minuutjes gebleven. Zo kreeg ik onderweg naar de auto buikpijn, huilde ik en voelde ik mij helemaal niet lekker. Na een korte rit in de auto gingen we terug naar huis. Daar aangekomen voelde ik mij nog slechter. Ik dacht op een gegeven moment dat ik moest overgeven. Ja zo slecht voelde ik mij en vooral misselijk. Ik had moeite om te eten en moest het er precies in proppen…

Nu ik hier over mijn hart kan luchten voel ik mij al iets beter.

Het helpt voor mij echt om er over te schrijven. Iedereen verwerkt het rouwen anders. Zo heb je mensen die het al op één week verwerkt hebben en andere mensen zoals ik schrijven er liever over. Ik verwerk het ook iets trager heb ik al gemerkt. Misschien denk ik er volgend jaar anders over… Wat is jouw manier van rouwen?

Delen is leuk
Vorig artikel Volgend artikel

Misschien wil je dit ook wel lezen?

11 Reacties

  • Reply Nicole Orriëns

    Toch supergoed van je dat je bent gegaan! En de gevoelens daarna zijn denk ik heel natuurlijk. Goed dat je ze van je afschrijft.

    november 3, 2017 at 10:20
  • Reply Marie-Lise (reislustig.be)

    4 jaar geleden is mijn grootvader overleden, en ik mis hem nog elke dag. Zoals je schrijft, iedereen verwerkt verdriet anders. Ik ben blij voor je dat erover schrijven helpt. Veel sterkte…

    november 3, 2017 at 10:32
  • Reply Marion

    Het van je afschrijven kan heel helend werken. En een begraafplaats is ook een plek om nog eens stil te staan bij het leven.Vaak zijn het hele mooie plekken om tot rust te komen.

    november 3, 2017 at 10:59
  • Reply Renata

    Het is niet altijd even makkelijk je gevoelens onder controle te houden en ons verdriet houden we meestal liefst voor onszelf, maar dat lukt uiteraard niet altijd – sterkte 🙂

    november 3, 2017 at 12:17
  • Reply Manon

    Ik ben mijn vader verloren toen ik 19 was, zo plotseling. Mijn vader is niet begraven dus ik weet niet hoe het voelt als ik naar hem zou moeten gaan naar het graf. Wij hebben de urn wel thuis staan en in het begin was het zo moeilijk, ik kreeg thuis ook woede aanvallen, had nachtmerries, at niet meer en ga zo maar door. Ik was er kapot van. Nu 8 jaar later doet het nog steeds pijn maar ik kan er mee omgaan. Ik krijg hem helaas niet meer terug. Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier en ik vind het knap hoe je hier zo open over praaat! Veel sterkte x

    november 3, 2017 at 12:32
  • Reply Natalie

    Mooie post, ik ga deze zondag nog eventjes samen met mijn oma naar mijn opa kijken. Even een bloemmetje brengen om te laten weten dat we aan hem denken!

    november 3, 2017 at 12:43
  • Reply Evelyne

    Goed dat je hier over schrijft en het op deze manier kunt verwerken. Iedereen rouwt op een andere manier en dat is goed.

    november 3, 2017 at 17:04
  • Reply Susan

    Goed dat je erover schrijft! Iedereen rouwt inderdaad op zijn eigen manier…

    november 4, 2017 at 11:51
  • Reply MC Kleuver

    Heel verdrietig. Goed dat je het kan delen. Ik snap dat dat oplucht. Sterkte.

    november 4, 2017 at 16:30
  • Reply Claudia

    Wat goed dat jij dit deelt met ons, het kan je helpen het e.e.a te verwerken. En daarin is geen goed of fout want iedereen rouwt om zijn eigen manier.

    november 4, 2017 at 19:15
  • Reply Fleur

    Goed dat je toch bent gegaan en hard hebt kunnen/ moeten huilen. Helaas hoort dat bij het verwerkingsproces en zul je het steeds meer een plekje kunnen geven

    november 7, 2017 at 01:23
  • Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

    error: Je mag mijn foto\'s niet kopiëren of opslaan.