Persoonlijke Verhalen

Waarom ik liever niet naar het kerkhof ga…

naar het kerkhof

Op 01 november herdenken we de doden want dan is het Allerheiligen. Zo hebben we in België en meerdere landen vrij omdat het een feestdag is. De meeste mensen hebben die dag vrij waaronder ik ook. Vandaag ga ik liever niet naar het kerkhof. Eigenlijk probeer ik zulke plaatsen te vermijden sinds mijn grootvader is overleden. Vandaag vertel ik je waarom ik liever niet naar het kerkhof ga…

Waarom ik liever niet naar het kerkhof ga…

Als kind/tiener vond ik het helemaal niet erg om de graven te bezoeken van mijn overgrootmoeder en overgrootvader. Helaas kende ik beide niet maar toch ging ik mee met mijn moeder. Zij vond het moeilijk om die graven te bezoeken. Vroeger begreep ik helemaal niet, waarom zij dat moeilijk zo vond. Nu mijn grootvader overleden is begrijp ik mijn moeder helemaal…

Eind februari is mijn grootvader overleden.

Ja dat was toen geen leuke periode. Eigenlijk is het allemaal veel te snel gegaan… Vorig jaar in december rond de feestdagen was mijn grootvader geplaatst in een centrum voor dementie. Vanaf toen zagen we hem heel snel veranderen. Hij ging ook heel snel achteruit. De laatste dagen in februari gingen echt veel te snel. Zo wou hij niet meer eten of drinken. We moesten hem eten geven en drinken. Na een week wou hij helemaal niet meer eten. Vanaf toen ging het nog sneller.

Dementie is echt een rot ziekte. Eigenlijk veranderd dan je lichaam terug naar een foetus. Zo vergeet je alles, wil je niet meer eten en verlies je alles. Helaas voor mij zit deze ziekte in onze familie. Heel veel broers/zussen van mijn grootvader hebben deze rot ziekte gehad.

Na de periode van niet eten, heb ik alles gezien. Of bijna alles toch. Zo heb ik de blauw/zwarte lijkplekken gezien. Echt vies om dit mee te maken hoor. Eerlijk gezegd wil ik zoiets nooit meer zien. Op 4 dagen tijd is hij dan gestorven. Hij heeft nog zitten vechten, wenen om zijn leven. Ja onze grootvader was een vechter…

De dagen er na reed ik dagelijks op en af om dan een kruisje te gaan geven. Zo maakte ik ook een armbandje voor mijn grootvader en eentje voor mij. Zo heeft hij toch nog een stukje van mij in zijn kist. Na de begrafenis ging alles zo snel. Het afscheid nemen vond ik zo erg. Mijn moeder en hare vriend hebben mij toen moeten ondersteunen. Sinds die dag had ik regelmatig nachtmerries. Zo bezocht ik bijna dagelijks het graf. Waardoor ik helemaal niet meer sliep…

Door die nachtmerries wil ik eigenlijk niet meer gaan naar het kerkhof.

Ik kan het nog niet helemaal aanvaarden dat hij voorgoed weg is. Dat ik hem nooit meer zal zien of er mee kan babbelen. Mijn pa (grootvader) was voor mij als een vader en een god. Ik kon bij hem nooit iets verkeerd doen. We konden samen lachen, hadden de zelfde humor en die ondeugende glinstering in onze ogen. Het doet ook pijn dat hij nooit mijn kinderen zal leren kennen. Als ik er ooit ga hebben… Als ik over hem babbel kan ik gewoon niet slapen. Uren lig ik wakker en te piekeren. Als ik niet naar het kerkhof ga en er niet over babbel dan heb ik geen nachtmerries. Heel raar maar voorlopig wil ik daarom niet gaan. Maar misschien dat ik vandaag toch eens een uitzondering maak. Ik hoop ooit dat ik het beter kan verwerken…

Heb jij ooit al iemand verloren? Hoe ging je daar mee om?

Delen is leuk
Vorig artikel Volgend artikel

Misschien wil je dit ook wel lezen?

11 Reacties

  • Reply Yassmin

    Vervelend dat het je zo intens nog raakt. Enigszins ook begrijpelijk. Wellicht een idee om de 5 fases van rouw te lezen. Je moet het ook niet zien als een chronologische trap, maar je kunt wisselen tussen de fases of soms zelfs een zelfde fase opnieuw herbeleven. Wellicht als je je hier in verdient, zul je merken dat er meerdere mensen zijn die zich zo voelen. In mijn ervaring is het altijd prettig om een bevestiging te krijgen dat wat je voelt, normaal is. Want ieder gevoel is normaal. Ik wens je heel veel succes met je verwerkingsproces. Uiteindelijk komt het allemaal goed 🙂

    november 1, 2017 at 14:01
  • Reply Caroline

    Wat heftig 🙁 Allerheiligen wordt hier niet echt ‘gevierd’ (Nederland), dus ik kan me lastig voorstellen hoe het vandaag voor je is nu er zoveel druk op staat. Ik snap dat je akelig wordt van zo’n plek vol verdriet. Als je het niet fijn vindt daar, kun je misschien thuis op je favo plekje je grootvader herdenken. Ik wens je veel sterkte.

    november 1, 2017 at 14:09
  • Reply Nicole Orriëns

    Iemand verliezen doet pijn. Het klinkt alsof je nog volop in dat proces zit. Gun jezelf de tijd. Als je nu nog niet naar het kerkhof wilt, hoeft dat ook niet.

    november 1, 2017 at 14:41
  • Reply Tikva

    Dat snap ik helemaal, en heel eerlijk de persoon die is overleden daar denk je toch wel aan met of zonder dat je naar het kerkhof gaat. Is dat niet het belangrijkste?

    november 1, 2017 at 17:55
  • Reply Ilona

    Zeer begrijpelijk meid, hopelijk betert het wel. Bij mij heeft het ook 3 jaar geduurd eer ik naar het kerkhof ging.

    Ilona

    november 1, 2017 at 18:54
  • Reply Fleur

    Gecondoleerd met het overlijden van je opa. Verlies is altijd heel moeilijk en zwaar om te verwerken. Zeker op dit soort dagen komt het dan weer boven. Ik snap dat je vandaag niet maar het kerkhof wilt. Mss volgend jaar weer of het jaar daarop

    november 2, 2017 at 07:56
  • Reply Mariëlle | Me-licious

    Verlies is altijd moeilijk… ieder verwerkt het op zijn eigen manier. Weggaan zal het verdriet nooit, maar op een dag zullen de leuke herinneringen het winnen van je verdriet. Heel veel sterkte in deze moeilijke periode. Liefs x

    november 2, 2017 at 08:34
  • Reply Amanda

    Jeetje, wat een heftig en verdrietig verhaal over je grootvader. Ik kan me voorstellen dat je wel naar het kerkhof wilt, maar dat niet doet omdat je bang bent voor de nachtmerries. Geef jezelf zoveel tijd als nodig is, om het een plekje te geven. Om hem te gedenken hoef je niet per se naar het kerkhof, dat doe je eigenlijk al als je aan hem denkt, waar je ook bent. Sterkte!

    november 2, 2017 at 09:57
  • Reply Lotte

    Ergens ben ik blij dat we hier in Nederland allerheiligen niet echt vieren. Ik snap namelijk heel goed hoe jij je voelt en zo een dag waarbij iedereen stil staat bij iedereen die is overleden maakt zo een verlies alleen maar zwaarder. En ik hoop dat je van me aan wilt nemen dat de pijn heel langzaam wel minder zal worden ondanks dat het soms niet zo voelt.

    november 2, 2017 at 10:07
  • Reply Madelon - Meer met mama

    Gecondoleerd. Verlies is altijd zwaar. Ik snap je wel hoor! Heel veel sterkte

    november 2, 2017 at 12:49
  • Reply Armande

    Wat naar dat er nog altijd zo van overstuur bent. Zo’n verlies is ook moeilijk, zeker als het de eerste keer is.
    Ik vind het een heel mooi idee dat een armbandje voor je opa mee hebt kunnen geven.

    november 2, 2017 at 20:35
  • Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

    error: Je mag mijn foto\'s niet kopiëren of opslaan.